کمپین یک میلیون امضا در اراک

در جهت اهداف کمپین یک میلیون امضا (تغییرقوانین تبعیض آمیز)

کمپین صدای فروخورده ی همه زنان در همه سطوح است

کمپین صدای فروخورده ی همه زنان در همه سطوح است مستحکم ترین دژ دفاعی و برنده ترین سلاحی بود که برای دفاع از موجودیت کمپین در مقابل همه ی کسانی که انکارش می کردند در دست داشتیم اینکه کمپین پز روشنفکری اقلیت نیست اقلیتی که برای حفظ شهرت دهن پرکن شان به این اکتفا کرده اند که پشت تریبون آکادمی با مشت های گره کرده ناگفته های زنان اندرونی را فریاد بزنند و حاضر نیستند که در بحرانی ترین مواقع یک تجمع کوچک راه بیاندازند یا اینکه خودشان شرکت کنند ولی شرایط کنونی فقط کافی است از لاک خود بیرون بیاییم کمی سربچرخانیم به شهرهای اطراف نگاهی بیاندازیم تا متوجه شویم که برخلاف خوشبینی عده ای، از فعالان پورشور خبری نیست.

راه دوری نمی روم از شهر خودم حرف می زنم اراک در فاصله 400 کیلومتری تهران شهری که به واسطه داشتن بهترین دانشگاه آزاد خاورمیانه محل رفت و آمد دانشجویان بسیار است و به دلیل واقع شدن قطب های مهم صنعتی کشور در آن، از شهرهای مهم محسوب می شود ولی کافی است یک برگه امضا دست بگیری و راه بیافتی تا به خوبی دریابی که اسم کمپین به گوش ایشان هم نخورده است .

بافت سنتی قالب شهر که تا حدود زیادی برخاسته از شرایط صنعتی و کارگری شاغلین شهر است گسترده فعالیت را محدود می کند بعلاوه شرایط بد اقتصادی و عدم اشتغال و فقر ناشی از آن و رقم بالای اعتیاد و اعتیاد پنهان زنان، ساکنین شهر را با مشکلات روزمره ی عدیده ای مواجه کرده است که صحبت از اهداف کمپین را بیهوده جلوه می دهد و نفسی که از جای گرم بلند می شود.

برخلاف ایده اولیه که قرار بود سلسله مراتبی در کمپین وجود نداشته باشد و همه افراد در یک سطح و کنار هم فعالیت کنند نگاهی به وضعیت شهرستان ها وجود سلسله مراتب قوی ای را آشکار می کند، اطلاع رسانی دیر و گاهی گذشته از موعد در مواقع حساس در شهرستان ها – به عنوان مثال در مورد ارسال بروشور اعتراضی نسبت به لایحه حمایت از خانواده و محدود شدن بعضی از فعالیت ها به تهران شاهد این مدعاست.

با توجه به حساسیت لایحه حمایت از خانواده و این که صحبت از آن مدت ها بر سر زبان هاست به نظر می رسد که کمپین خیلی دیر به فکر اعتراض افتاده است به طوری که لایحه در سطح وسیعی مطرح شد و موافقان پر قدرت آن به موفقیت های چشمگیری رسیدند و امروز یک سئوال اساسی مطرح است: آیا در شرایطی که ازدواج مجدد مردان بدون اطلاع همسر اول و تعلق مالیات به مهریه قانونی می شود، صحبت از تغییر قوانین تبعیض آمیز از طریق جمع آوری امضا طی یک عملیات مدنی و دموکراتیک بیشتر شبیه به یک جوک نیست؟

این روزها هنگام جمع آوری امضا سئوالی که به کرات مطرح می شود و هیچ جوابی بر آن نداریم این است که با مطرح شدن لایحه حمایت از خانواده آیا امضا برای تغییر قوانین بیشتر شبیه به یک بازی یا ژست نیست؟

درست است که به منظور اعتراض بروشوری تهیه شد، ولی هنوز به دست خیلی ها در شهرستان ها نرسیده است قرار است در روز مطرح لایحه در صحن علنی مجلس تجمعی برگزار شود آیا گستره تجمع و اطلاع رسانی در حدی هست که همه اقشار را دربر بگیرد و یا اینکه هزینه های آن از دستگیری و زندان و محرومیت از تحصیل گرفته تا آسیب های جسمی را چون همیشه فقط افراد کمپین باید بپردازند که کمترین پیامد آن مختل شدن و کمرنگ شدن فعالیت ها در طول زمان است که ممکن است در نتیجه آن با وقاحت تمام لایحه دیگری را با نام حمایت مطرح شود، در نهایت نظر فعالان کمپین اراک این است که اگر قرار است فعالیتی در سطح وسیع انجام شود، با برنامه ریزی منسجم تر و بهتری و در نظر گرفتن همه ی کمپینی ها صورت پذیرد .

شاید هیچ روزی و هیچ جایی جز روز جشن دوسالانه کمپین و در میان اعضای آن، برای واگویه این حرف ها بهتر نباشد پس ما نیز دم را غنیمت شمردیم برای اشاره به مشکلات و کاستی هایی که مطرح است به امید رسیدن روزهایی که بارها همه مان تصورش را داشته ایم و به امید آن قدم برمی داریم.

نوشته شده توسط کمپین در اراک |

حق چاپ برای وبلاگ کمپین یک میلیون امضا در اراک محفوظ و با ذکر منبع استفاده از مطالب و محتوای وبلاگ بلا مانع است